آثار فرهنگی، متعلق به جهان بشری نه یک محدوده خاص قومی

 یا ملی 


نویسنده مطلب: شیرین عبادی

 


یادم می‌آید بچه که بودم افتخار می‌کردم به شهری که در آن به دنیا آمده‌ام؛ همدان. به هم‌کلاسی‌هایم فخرفروشی می‌کردم که من در

اولین پایتخت ایران در زمان مادها یعنی هگمتانه به دنیا آمده‌ام. از شما چه پنهان سالها بعد و هنوز هم وقتی در بین دوستان غیر ایرانی‌ام هستم،

هنوز هم سینه سپر می‌کنم وقتی حرف از پرسپولیس و ارگ بم می‌شود یا از شعر و هنر ایران.  فکر می‌کنم این حس مشترک همه ایرانیان و

حتی همه انسانهاست که به سرمایه فرهنگی‌شان عشق بورزند. برای همین است این روزها خون همه از #تهدیدهای_ترامپ برای از بین بردن #مراکز_فرهنگی_ایران به جوش آمده است. 


در جنگ ایران و عراق، در کنار همدردی برای هوطنانی که جان عزیزشان را به خاطر #جنگ خانمان‌سوز از دست می‌دادند،

چقدر نگران بودیم که مبادا صدام حسین آثار تاریخی و باستانی‌مان را هدف خشم جنون‌آمیزش قرار دهد. 


حالا دوباره همان شرایط پیش آمده است و باز خشم و نفرت و تهدید سیاستمدار دیگری، #ترامپ، مراکز فرهنگی ایران را نشانه گرفته است.

در حالی که آثار فرهنگی و تاریخی در هر کشوری قرار داشته باشند نزد مردم آن کشور امانت‌اند. این آثار متعلق به جهان بشری است نه

یک محدوده خاص از آن. سی‌وسه پل أصفهان فقط مال اصفهانی‌ها و ایرانی‌ها نیست، این بنای زیبای تاریخی متعلق به جهان انسانی است.

همینطور بسیاری از آثار و مراکز فرهنگی و باستانی دیگر. 


هنوز دل بسیاری از مردم جهان از تخریب #مجسمه_تاریخی_بودا در أفغانستان و به دست تعصب ایدئولوژیک و جهل طالبان به درد می‌آید. 



شیرین عبادی


به همین ترتیب ما ایرانی‌ها باید از تخریب آثار فرهنگی و تاریخی سوریه در جنگ داخلی این کشور هم غمگین و هم شرمگین باشیم.

چرا که حاکمان رژیم ایران نیز با حمایت از بشار اسد که منجر به ادامه جنگهای داخلی در سوریه شد، همین  نقش را در از بین بردن بخشی از آثار فرهنگی و تاریخی سوریه داشت. 


سیاستمداران نه غصه فرهنگ و تاریخ را می‌خورند نه حتی نگرانند که تاریخ از انها چگونه یاد می‌کند.

بخشی از آثار فرهنگی و باستانی ایران طی چهار دهه گذشته به دلیل فساد حکومتی غارت و دزدیده شده یا با سوء مدیریت تخریب شده.

و حالا هم نوبت تهدید رئيس جمهوری امریکا است که تهدید به تخریب آن کرده. 


 در تبادل خشم و نفرت و انتقام و جاه‌طلبی هر دو طرف ایرانی و امریکایی، که هیچکدام مورد تایید من نیستند، قلبم برای خانه‌ای که در معرض خطر است می‌زند.

دوست ندارم تصور کنم روزی را ببینم که باشم و پرسپولیس و طاق بستان و غار علی‌صدر نباشد، که ایران نباشد.  این به معنی نیست که ناسیونالیسم چشم ما را کور کرده است.

نه! این ناسیونالیسم کور نیست بلکه رسم امانتداری #نمادهای_فرهنگی است. این خاک، این طبیعت و این تاریخ و فرهنگ این روزها بیشتر از همیشه در معرض تهدید است.

این ناسیونالیسم کور نیست، نگرانی برای از بین رفتن این امانت است. 


وگرنه #مراکز_فرهنگی فقط نماداند. نمادهایی از فرهنگ، ادبیات، هنر و تمدن. آرامگاه حافظ جز سنگ و خاک چیزی نیست،

آنچه که حافظ و سعدی و فردوسی و هگمتانه و ارگ بم را مهم کرده، فرهنگ، ادبیات و هنری است که سیاستمداران بدانند آنها قابل کشتن نیست!

 

Je me souviens quand j'étais enfant, j'étais fier de la ville où je suis né, Hamedan. 

J'étais fier de tous mes camarades de classe que je suis né dans la première capitale

de l'Iran à l'époque des Mèdes, Hegmatane. Ce qui vous est caché des années plus tard, 

et toujours quand je suis parmi mes amis non iraniens, je protège toujours ma poitrine quand

il s'agit de Persépolis et de la citadelle de Bam, ou de la poésie et de l'art iraniens. 

Je pense que c'est le bon sens de tous les Iraniens et même de tous les

êtres humains d'aimer leur capital culturel. C'est pourquoi ces jours-ci, le sang de tout

le monde a débordé des menaces # de Trump visant à détruire les #centres_culturels iraniens.


Dans la guerre Iran-Irak, en plus de notre sympathie pour les compatriotes qui ont perdu la vie

à cause de la #family_war, combien nous étions inquiets que Saddam Hussein ne puisse pas viser

nos monuments historiques et anciens avec la rage de sa folie.


Maintenant, la situation est la même et la colère, la haine et les menaces 

d'un autre politicien, #Trump, ont ciblé les centres culturels iraniens. Si les monuments culturels

et historiques sont situés dans chaque pays, ils sont confiés à la population de ce pays. 

Ces œuvres appartiennent au monde humain, pas à une gamme spécifique. 

Les six ponts d'Ispahan ne sont pas seulement pour Ispahanis et les Iraniens,

ce beau monument historique appartient au monde humain. Ainsi que de nombreux autres monuments et centres culturels et anciens.


Le cœur de nombreuses personnes dans le monde souffre toujours de 

la destruction de la # sculpture_historique_de_Baganna en Afghanistan et des préjugés idéologiques et de l'ignorance des talibans.


Shirin Ebadi


De la même manière, nous, Iraniens, devons être à la fois attristés et honteux de

la destruction des monuments culturels et historiques de la Syrie dans la guerre civile du pays.

Parce que les dirigeants du régime iranien, avec le soutien de Bachar al-Assad, qui ont conduit 

à la poursuite des guerres civiles en Syrie, ont joué le même rôle en détruisant certains des monuments culturels et historiques de la Syrie.


Les politiciens ne pleurent pas sur la culture et l'histoire, pas plus qu'ils ne s'inquiètent de

la façon dont l'histoire leur apprendra. Certains des artefacts culturels et archéologiques de l'Iran 

ont été pillés et volés ou détruits par une mauvaise gestion au cours des quatre dernières décennies en 

raison de la corruption du gouvernement. Et maintenant, c'est au tour du président américain de menacer de le détruire.


 Dans l'échange de colère, de haine, de vengeance et de convoitise des deux côtés iranien et américain, 

dont je ne suis pas d'accord, mon cœur bat pour une maison en danger. Je ne veux pas imaginer voir

un jour où je serai là-bas et il n'y a ni Persépolis, ni arche, ni grotte Ali Sadr, ni Iran. Cela ne signifie pas 

que le nationalisme nous a aveuglés. Non! Ce n'est pas un nationalisme aveugle, mais une tradition 

de #cultural_symbolism. Ce sol, cette nature et cette histoire et cette culture sont plus menacés que jamais de nos jours. 

Ce n'est pas du nationalisme aveugle, c'est de la destruction de cette confiance.


Sinon, #cultural_centers symbolise simplement. Symboles de la culture, de la littérature, de l'art et de la civilisation. 

La tombe de Hafez n'est rien d'autre que de la pierre et du sol, ce qui rend la citadelle de Hafez, Saadi, Ferdowsi,

Hegmataneh et Bam importante, c'est la culture, la littérature et l'art que les politiciens savent qu'ils ne peuvent pas être tués!